Ex plana tions

EXPLANATIONS
(FOTOGRAFIA, 2011-2012)

to cykl, który powstawał na przestrzeni kilku miesięcy, między 2011 a 2012 rokiem. Podwaliną do rozpoczęcia projektu była przewlekła, głęboka depresja mojego przyjaciela. Seria spotkań, poświęconych długim rozmowom zaowocowała powstaniem cyklu zatytułowanym „Explanations”.

Obrazy te są próbą zatrzymania gęstych, niemożliwych do nazwania, a tym bardziej do zobrazowania, stanów emocjonalnych, które piętrzą się w nas nie tylko w czasie medycznie stwierdzonej choroby, ale zdają się być znajome każdemu z nas.

Osamotnienie, bezsilność, niemożność wstania z łóżka rano i zaparzenia sobie choćby herbaty. Zamknięcie w pokoju bez światła, bez nadziei. Bycie – niebycie. Powolne umieranie, wyparcie z rzeczywistości przez nas samych i przez innych. W takim stanie coś dziwnego dzieje się z ciałem – staje się ono w równym stopnie ważne, co nieważne. 

Ważne, bo to ono zawodzi – w głowie tryby pracują na odmiennych obrotach, jakby nienaoliwione, zawodzą, wydają zgrzytliwe dźwięki. Nieważne, bo zepchnięte na boczne tory, negowane. To ciało stało się punktem wyjścia cyklu. Co innego bardziej jest dowodem naszego ciągłego istnienia, jeśli nie ciało właśnie? Rytm oddechów, poruszenia źrenic, suchość w ustach. To dowód na to, że wciąż jesteśmy. 

W stanie dużego napięcia wewnętrznego, głębokiej depresji wyobrażenia na temat ciała zmieniają się – bezkształtny jest umysł, bezkształtne jest więc i ciało. Poszukiwanie własnej, nowej tożsamości prowadzi przez liczne metamorfozy – uporczywe poszukiwania „własnego kształtu” - jeśli tylko została nam jakaś wola walki. 

Odwołanie się do mitologii wynosi całość na obszar ogólny. Przypomina o tragiczności ludzkiego losu, jego powtarzalności od zarania dziejów. O podróży po wodach Styksu, nieodzownej w procesie umierania i nowego narodzenia.